Brasov Weather Forecast, Romania

2 augustus: de BroQrante

donderdag, 07 augustus 2008 22:34

Minsk - Den Ham
Eenmalige uitgave, 02-08-2008

De terugreis

Na een bloedstollende taxirace over de zesbaans wegen van Minsk, bereikt iedereen heelhuids en ruimschoots op tijd de slaaptrein, voor de overgrote meerderheid is dit weer een nieuwe belevenis. Mathijs slaagt er net op tijd in voldoende drinken voor onderweg in te slaan en zo gaan we op weg. De vierpersoons slaapsuites variëren van rustige mobiele slaapgelegenheid tot rumoerige gelachzalen.

Roken is dodelijk
Dhr. G.K. uit Den Ham is tot de verstandige conclusie gekomen dat roken de conditie ernstig beinvloed. Hij heeft dan ook zojuist, 20.25 plaatselijke tijd zijn laatste sigaret uitgedrukt. De redactie wenst hem succes met deze stoppoging.

Non verwijdert nozem
Tijdens het verblijf in de slaaptrein van Minsk naar Warschau heeft een non de slaapplek ingenomen van de ons bekende nozem M.K. Na controle van de kaarten bleek dat de non volledig in haar recht stond en sliep dan ook heerlijk naast de minder bekende nozem H.T.

Tegen een uurtje of 1 arriveren we bij de eerste paspoortcontrole, waarbij de paspoorten worden ingenomen. Daarna wordt het onderstel van de treinstellen vervangen, moment suprême voor de techniek freaken onder ons. Nadat we net weer in slaap zijn gedommeld komen we bij de Poolse grens. Ruben is ietwat luidruchtig, Johannes zijn paspoort kwijt en Greta in paniek. Gelukkig wordt het paspoort gevonden en gaan we door.

Gele trui
De gele trui is verdiend om de schouders van dhr. G.E. getrokken wegens verdienste van plaatsen van dagverslagen op de website. Ondanks dat dit gepaard ging met groot traditioneel wodkagebruik, toch van harte verdiend.

Bij de aankomst in Warschau zijn de meesten aardig uitgerust en vitaal. Nadat we aldaar geen ontsloten toiletgelegenheid hebben kunnen vinden stappen we over op de trein naar Berlijn.

Rus spoort niet?
Tijdens de overstap in Warschau heeft de groep Hammenaren onverwacht bezoek gekregen van een ontspoorde Rus. Hij had cadeautjes bij zich in de vorm van lollies en glazen voor M.de.H en J.N. Waar deze Rus zich nu bevindt is onbekend bij de redactie.

Deze is extreem relaxed en ruim, we zitten op gereserveerde zitplaatsen in zespersoons ruimtes. Echter vanwege de lange rit van zes uren zijn we niet rouwig om een bijstation van Berlijn binnen te rijden, van waaruit we, nadat enkelen zich tegoed hebben gedaan aan een broodje braadworst, een boemel naar Berlijn CS nemen. In Berlijn vergapen we ons aan het mooie nieuwe stationsgebouw met ongeveer zes etages en 50 (?) roltrappen. We nemen een hyperdeflexe TGV achtige sneltrein die ons, naar wij aannemen, naar Dortmund CS zal fahren. Klinkt daar plotseling de Blikkerige doch herkenbare Twentse stem van ‘ons Jan’ in de oren.

Boer heeft bijbaan
Boer J.N. mag bij de Duitse NS omroeper worden tijdens de vakantiemaanden. Na de volgende uitspraak: “Dit is een boodschap veur alle hammenaren in deze trein, wie goat het volgende station der uut en doar wacht wie twee uur, want dan kunt wie in één keer verdan noar Enschede” is hij onmiddellijk in dienst genomen.

Toen na de verwonderde blikken van medereizigers het besef tot ons door begon te dringen en wij enorm (moest je bij zijn) begonnen te lachen, voegen wij bij het eerstvolgende station de daad bij Jans woord en stappen uit. Tijdens de wachttijd van dit station genaamd Berlin-Spandau maken we van de nood een deugd en checken het enorme winkelcentrum Spandau Arcaden (met MC Donalds!).

Hammenaar koopt koffiemok
Dhr. J.W.P. heeft in Berlijn eindelijk zijn slag kunnen slaan en een mok kunnen kopen van het merk Starbucks Coffee. Als u een keer lekkere koffie wilt drinken ( en wie wil dat niet na 16 dagen Wit Rusland) bij deze heer staat de perfecte mok om uit te drinken.

Na twee uur arriveert de internationale trein naar Schiphol met een kwartiertje vertraging en vertrekken we voor de laatste etappe per trein. Nabij Almelo komt ons opnieuw het welbekende geluid ter ore van onze nieuwbakken gezagvoerder Jan Nevenzel. Dat we maar moesten uitstappen in Almelo dus. Aldaar aangekomen zijn velen uitgelaten blij weer voet aan Nederlandse grond te kunnen zetten en in een overwinningsroes paraderen we buswaarts.

Leiding af
Dhr. J.V. verklaart zich in de busreis van Almelo naar Den Ham leiding af. De ongelooflijk grote druk en de daarbij gepaard gaande spanning van de afgelopen weken zijn hem bijna teveel geworden, maar door het veilig thuis brengen van alle jongeren kan hij ‘leiding af’ worden en zich wijden aan andere taken.

Eenmaal geïnstalleerd in de bus is iedereen gespannen over het weerzien. Veel mensen zijn toegestroomd en de verloren zoons en dochters worden met open armen onthaald. Na de koffie in de rank vertellen Jan en Maaike respectievelijk over bouw en kidsclub, waarna iedereen huiswaarts gaat, enkele mensen die geen afscheid konden nemen of al drie weken smachten naar de Brink uitgesloten.

Algemene terugblik
Terugkijkend mogen wij met dankbaarheid vaststellen dat het diaconaal project Wit-Rusland een groot succes was. De meeste deelnemers waren het er over eens dat de groep en de sfeer geweldig waren. Het project en het vele werk dat we hebben mogen doen zijn niet helemaal afgerond, maar het was mooi werk en het is naar tevredenheid gebeurd. De mensen in Wit-Rusland waren met name in het begin stug, gesloten en soms vijandig, daarom waren we blij dat tijdens het afscheid hun dankbaarheid en emoties bleken. Het land en de cultuur van Wit-Rusland zijn volgens de meeste deelnemers ook niet de moeite waard, hoewel in hoofdstad Minsk mooie architectuur van de laatste decennia te vinden is.

Woord van dank
Graag richten wij als groep ‘BroQante’, daarom een woord van dank aan de drie gemeentes van het diaconaal project, alle betrokken Hammenaren die de acties steeds hebben gesteund, de diaconale werkgroep, de stichting Rusland kinderhulp met in het bijzonder Greta Waijerink. Daarnaast de families van de deelnemers of anderszins moreel aanwezigen voor hun steun en natuurlijk de deelnemers zelf voor hun tomeloze inzet en positieve instelling. Ten slotte willen wij de mensen die menen in geen van bovenstaande categorieën te vallen maar toch een woord van dank verdienen het hen hierbij doen toekomen.
Bovenal danken wij onze Heer, onder wiens zegen dit project in Wit-Rusland tot stand is gekomen, vrucht heeft gedragen en we willen God bidden dat het nog lang vrucht mag dragen voor de mensen daar en onszelf.

Groeten BroQante