Brasov Weather Forecast, Romania

Dagelijkse verslagen

zaterdag, 13 februari 2010 19:06

Met een gezonde dosis humor wordt op iedere dag teruggekeken. Lees hier alle ins en outs.

16 juli: De reis

Dit was het dan, we gaan op reis naar een ver land, Ghana.

Bij elke reis heb je bagage nodig als jij het niet hebt heef, een ander het wel.

Bagage; dat hebben we geweten. Het begon al de dag van te voren. Alle bagage werd in de kerk (in Den Ham) gestouwd, wachtend op de lange reis. 's Ochtends werd het in de bus gestopt.

Toen vertrokken wij dus eindelijk en dat was alleen nog maar het begin van dit bagage ver­haal. In Steenderen kwam er nog meer bagage bij, de bus werd steeds voller. Op Schiphol werd alles uitgeladen en op de band gezet. Zo, nou zouden wij het even niet meer zien. We hoefden ons nog alleen maar over onze handbagage te bekommeren. Daar gingen wij door de douane, daar werd de handbagage nog even vol gestopt met Tax-free spullen. Zo kwam er een fles parfum bij plus eau de toilette en zelfs twee tandenborstels die maar f. 5,- per stuk kostten. Zo gingen wij het vliegtuig in. Nog even een krant erbij. In het vliegtuig werd er nog wat mee genomen, een lepeltje plus een handdoekje. Zo begon de tas toch vol te raken, dus toch maar weer eens uitpakken en weer inpakken, zo economisch mogelijk!

Zes uur duurde de vlucht, al lezend, schreeuwend en heen en weer lopend hebben we de tijd doorgebracht. Een tochtje naar de cockpit was er ook bij, nog even luisteren naar muziek (dat mocht ook voor de laatste keer). Acht uur Ghanese tijd landden wij. Handbagage weer bij elkaar zoeken, niets vergeten!

Toen begon het eindelijk pas. De hitte kwam ons tegemoet.

Een busje bracht ons van het vliegtuig naar de luchthaven. Nat waren onze billen toen we opstonden. In de rij moesten we staan, meteen op z'n Hollands gingen we op zoek naar de kortste rij en waren er Ghanezen die nog brutaler waren. Ze drongen voor, maar werden nadrukkelijk teruggestuurd. En toen waren we weer bij onze bagage.

Het kwam over de lopende band, maar het liet wel op zich wachten. Overal was trouwens bagage. De hele aankomsthal was bezaaid met bagage, doze, uitpuilende bagage, de onder­broeken lagen zelfs over de vloer.

Iedereen graaide in het rond, hopend dat hij zijn koffer kon vinden. En toen, eindelijk, kwa­men de bekende tassen en gejuich ging op in de groep. Alles werd van de band af gehaald en geteld. Gelukkig! Alles was er!!!!

Toen op naar onze slaapplaats. Alle bagage werd in een gevangenishok achterin de bus gestopt. Het was wel heel vreemd, al die donkere mensen, de afgeblakerde huizen. Aangekomen op het adres waar we zouden slapen werd alles uitgepakt en ging iedereen op zoek naar een slaapplaats.

Geen water drinken uit de kraan! Maar iedereen had zo'n dorst. Cola kwam eraan. Het duur­de wel even, sommigen gaven het zelfs op en toch kwam het.

Na de dorst gelest te hebben gingen we slapen. Overal hoorde je nog gegiechel. Het is eigenlijk heel onwezenlijk. Ik ben hier wel maar ik hel) het gevoel dat ik in een droom ben beland en als ik eindelijk slaap, droom ik verder…

SIETSKE KRISIFOE

17 juli: De busreis

Na een goede nachtrust in Accra in het gebouw van de Gids Guide Training Centre gaan we nu dan echt op weg naar de plaats waar het allemaal gaat gebeuren.

Nadat we een goedemorgengesprek hadden gehad met de leden van je groep gingen we eten. Het was het eerste Ghanese eten dat we kregen.

Bestaande uit:

• vers gebakken brood
• thee of. koffie
• avocado
• en een "vers" (neem ik aan) gelegd eitje

Het smaakte echt lekker.

Voordat we echt op weg gingen belde Bert Lammers met het thuisfront om te zeggen dat we heelhuids over zijn en alles bij ons hadden. Toen was het zover; we gingen op weg met de bus die ons ook van het vliegveld had gehaald.

Het zou een boeiende, lange, warme en vermoeiende rit worden.

Eerst zagen we veel kleine en in aanbouw zijnde huisjes, later zagen we veel grotere en mooiere "huizen".

De mensen die de bus zagen met ons erin keken: eerst verbaasd, dachten erover na wat ze zagen en begonnen over het algemeen te zwaaien met een big smile.

De weg die we volgden was de hoofdstraat van Ghana en was lang, zeer lang er leek geen einde aan te komen. We zijn een paar keer gestopt onderweg, om de benen te strekken en af te koelen.

Tijdens zo'n stop hebben we een flesje verfrissende cola gehad.

We zagen van alles, echte krotten tot zeer mooie huizen, bos en grotere steden. We zagen ook 1 station, 1 viaduct (zeldzaam hè).

Het heeft onderweg een klein beetje geregend maar dat mocht de pret niet drukken.

Omdat het voor velen een vermoeiende trip was waren sommigen best wel aan slaap toe. (Voor meer informatie vraag het onze Catherinus maar)

De hele reis zagen we mensen die een kraampje hadden om hun koopwaar te verkopen.

Om ongeveer 17.35 uur kwamen we in Berekum aan. Het is kleiner dan Kumasi en groter dan Den Ham, Toldijk en Steenderen.

We slapen in een soort PABO met een toilet, ja u leest het goed een toilet, maar je kunt hem niet doorspoelen, want er is daar geen water.

Het gebouw waar we overnachten wordt 24 uur per dag bewaakt en dat geeft een veilig gevoel.

Het water uit de pomp mag je niet drinken, maar je mag je er wel mee afspoelen. Drinkwater wordt gefilterd.

Qua warmte valt het 's nachts wel mee, overdag is het best wel warm. We eten in een klaslokaal in een bijgebouw.

Het eten is zeer goed te eten, het is hier gezellig met al die kinderen om je heen.

Kort samengevat het was een boeiende, lange en warme dag.

Volgens mij is het hier best uit te houden, alhoewel we nog niet gebouwd hebben aan de school.

Veel plezier en groetjes,

Johan

18 juli

Goedemorgen,

Ghana leent zich prima uit om je kennis te vergroten.

Vanmorgen ontdekte Gerja allemaal beestjes op de grond. Egberdien heeft op school het vak gedrag gehad en vroeg zich af hoe de beestjes zouden reageren op Autan. Gerja nam de tube ter hand en trok een lijntje over de vloer. De beestjes liepen niet over de lijn, Autan helpt dus echt. Experimentje geslaagd.

Na deze proef was het tijd om op te staan wassen en klaarmaken voor het ontbijt. Daarna naar de kerk. Ze heetten ons welkom, voorin de kerk hingen slingers en een groot vel met "Welcome World Servants". Wij mochten plaatsnemen voorin de kerk met het gezicht naar de mensen toe. Er waren allerlei bobo's uitgenodigd, o.a. districts-leiders, de pastor, een blanke mevrouw, zij kwam van het ziekenhuis hier uit Berekum en de plaatselijke dominee. De kerkdienst begon met vrolijk gezang, eerst kwamen de vrouwen naar voren om te dansen, daarna de mannen. Wij mochten dansend naar de collecte, dat was leuk, daarna begon de kerkdienst toch wel langdradig te worden. Om half 2 was de dienst afgelopen. De bevolking moest wachten totdat de stamhoofden en wij uit de kerk waren.

Het eten was weer lekker.

Na het eten waren we vrij en konden we bij postkantoor Folkert kaarten halen. Als ze geschreven waren konden ze weer bij Folkert gepost worden.

Om ongeveer 5 uur was Berekum aan de beurt om bestormd te worden, tenminste dat was ons plan, maar wij werden als het ware bestormd door de kinderen. De meesten wilden je hand vasthouden en met ons meelopen.

Spaghetti en macaroni hebben we 's avonds gegeten, wie had dat nu verwacht, Italiaans eten in Ghana.

Groetjes,

Brigitte

19 juli

Na een nacht van bloed zweet en tranen
Moesten wij ons door een nieuwe Ghanese dag banen
De bewakers stonden de hele nacht voor ons raam Dat stond Karin helemaal niet aan
Want toen ze haar ogen open deed
Was 't haar blik die over de bewaker gleed.

Al op dit eerste vroege uur
Lagen er twee voor pampus naast de muur
Er waren er meer die zich niet lekker voelden
Die nacht en dag in hun bed woelden
Voor de rest viel het wel mee
Na het ontbijt een tablet tegen diarree
Met de Toldijkse groep is alles nog goed
Het is toch weer de Achterhoekse groep die het doet
Na een wandeling zijn we op de bouwplaats aangekomen
En kunnen wij beginnen met waarvoor we zijn gekomen
Na het vlak maken van de vloer
Met een hoop geouwehoer
Was het na dit harde werken
Tijd om ons te versterken
Na het eten werd bedacht
dat het tijd was voor de ceremoniële slacht
Het schaap wat ons werd toegezegd
Heeft zijn laatste loodjes gelegd.

Schade, Jantje alles ist vorbei...

Na de middagpauze begonnen wij met cement te knoeien
Want de muren moesten eindelijk gaan groeien
In de ogen van de Ghanezen niet altijd even recht
Maar toch deden we het niet zo slecht
De muren vlogen uit de grond
Zodat zelfs Hans er versteld van stond
Veel drinken was verplicht
Vooral onder Ina’s toezicht
Om 4 uur was het tijd om op te ruimen
En thuis onze haren in te schuimen
Het was bij de pomp een drukte van belang
Vooral toen Folkert met zijn fototoestel kwam
De maaltijd heeft ons best gesmaakt
Het was Jan die het zo lekker heeft gemaakt
De elektriciteit viel uit
Een nieuwe nacht met bewakers voor onze ruit.

Groep Toldijk-Steenderen
Kristel, Erika, Liesbeth, Petra, Sylvia, Karin, Elsken

20 juli

Ook vannacht liepen een aantal mensen weer van alle kanten leeg.

Na de. stille tijd en het ontbijt (wat stevig was en goed hielp tegen diarree) gingen we voor de tweede keer richting de bouwplaats.

De Ghanezen hadden de dag ervoor doorgebouwd, maar bij nadere inspectie bleken de stenen behoorlijk te wankelen. Dit werd gauw op een Ghanese manier verholpen, wat uitstekend werkte (cement er tussen en hopla…).

Om 11.00 uur, startten we voor de eerste keer met de Vakantie Bijbel School. Dit was een groot suscces! We werden overstroomd met kinderen én ouders, maar gelukkig was daar de lerares (een reddende engel in nood). Het scheppingsverhaal was aan de beurt en hierbij maakten we als verwerking een hoofdband met een bloem. We zongen o.a. "Read your Bible” en natuurlijk “Who’s the King of the jungle"; groot favoriet bij de kinderen, maar zo langzamerhand al stukken minder bij ons.

Na deze zeer geslaagde ochtend gingen we er nog een middagje tegen aan.

Via een kortere weg dwars door the jungle kwamen we weer moe en bezweet bij het kamp aan, waar we genoten van wat overheerlijke, maar toch wel erg harde. PATAT. Jan was ook weer van de partij.

's Avonds hadden we een bezinningsavond. Hier praatten we over wat het fundament is van je leven.

Daarna gingen we weer, voor sommigen een erg onrustige, nacht in.

Groetjes van

Mariette en Henrike

21 juli

6.00:

• Rinkeldekinkeldepannie
• Doar kwam Jannie
• Rinkeldekinkeldekacht
• Koops van 't Jagt!!!

6.02:

• Klamboe omheuge
• Biene buut'n berre
• Met 'n duffe kop noar Henri
• Wie had'n smile op ons gezicht
• maar inwendig vuul'n wie ons barre ellendig

6.04:

• Lang zal e lèèm
• En doar gungt hè
• Henri wus nie hoe at hij ’t had
• Wie keek'n 'm zo an
• Hij word'n d'r bange van

6.36:

• Disse dag waar'n d'r weer vulle ziek
• Zie mussen noar de ziek'nboeg
• Want inwendig vuul'n zie zich barre ellendig

8.39:

• Op noar 't wark hèn
• Pet op, zakdoek um de nekke
• Stoete niet in 'n buul, want dat hoem nie, want doar wol'n zie veur zòrg'n
• Na dat hew a wet'n
• Wie hebt 't niet agett'n want wat 'n boer niet kent dat et e nie en dat dut a nie

10.45:

• Henri was wa joarig ma 't duuzel'n em vör de kop
• Elma was zien redder in nood en zet'n um met 'n druppie en 'n dextro energie op 'n bankie want...
• Inwendig vuul'n ha zich barre ellendig

12.03:

• Schoft'n

13.00:

• Wark'n al wat oe a leerd is
• tuss'n tiet water met'n druppie en der weer an met de lippe

16.00:

• Op t'hoes an
• poedel'n, wasse van de liene haal'n, ziek'n bezuuk'n
• dagbuukie bieholn
• maar noa zo'n dag wark'n bin wa gammel in de bott'n
• sommigen raced een heel'n dag vandan

18.13:

• Lux dineer'n
• noa ‘t et'n nog em weer zing'n veur ônze Henduk

20.07:

• Brek'n, zoep'n en angoan en doarnoa
• emtueel aj't graag woll'n
• ma dat hoem nie
• dat mog ie zelf weet'n
• koj noar Charles luuster'n

22.01:

• pissen, bek schrobb'n en noar berre

22.16:

• Welterust'n, kop in 't kuss'n gat in 't stro dan sloap ie zo

De Deerns,
Jeanine van Jan van Marsjan’s Gait
Marjet van Dinand van Dubbuk Jan
Ingrid van Bertus van Toers’n Bats
Janneke van Reefers Mientje
Diane van Jan Willem van 'n vrett'nkamp
Geralda van Zwaantje van Aalders Mans

22 juli

Vandaag is het weer een dag, een donderdag.

We gingen er allemaal fanatiek tegenaan op deze donderdag.

Iedereen die aanwezig was schopte, sjouwde en zweette op deze bijzondere donderdag. Maar wie was er vandaag eerst weer niet bij? Dat was onze hoofdleider Bert.

Maar wie kwam er even later enthousiast over de zandbult? Ja, ja, onze hoofdleider Bert. Maar wat viel hij snel naar beneden. Gammel liep hij naar het bankje. Hij haalde het nog maar net en bijna viel hij flauw. Waar is Janny onze zuster?

Zij was er niet maar gelukkig kwam Ina er aan te pas en Bert liep weer weg op deze donderdag met een pleister op zijn arm.

Maar al snel kwam het volgende geval met de nadruk op val.

Dit keer was het niet Bert, maar de steiger die brak. Morter, morter viel over Bart. Geen gewonden maar veel gelach op deze donderdag.

Ook vandaag was er weer V.B.S. en na die tijd, op deze donderdag werd Gerja spontaan omgedoopt tot Jezus.

's Middags een flesje cola, want onze waterfilter is kapot. Ook onze Henri weet niet hoe dat nou moet. Maar Bert zijn technische blik deed wonderen. Spontaan begon het ding weer te pompen. Zo is onze donderdag gered, ondanks ons vitamine B gebrek.

Aan het eind van de dag is het tijd om naar huis te gaan. Daar weer om beurten douchen in onze luxe sanitaire voorzieningen.

Dan een sausje met een Ghanese sneeuwbal. Rijst heette dat.

Toen een Ghanese storing waarna de Ghanese flappen uitgereikt werden door Folkert. Dacht hij een keer rijk te zijn met een hele tas vol geld, moest hij toch weer delen. Natuurlijk direct commentaar dat het niet klopte, maar de rest komt later, hopelijk.

Dit is het einde van deze speciale donderdag.

We kunnen bijna niet wachten tot volgende week, want dan is er weer een DONDERDAG.

Marco, Riëtte, Sietske, Jeanet

23 juli

Om 10 veur zesse leup dat kreng a weer of. De wekker.

lederiene uut berre. Ai niet woll'n luustern dan zwee'n d'r wat.

De Belle. Ai noe nog nie wakker woar'n dan waai wel arg ziek.

En ai dat woar'n dan mog ie ok bliem ligg'n. Vandage stun d'r een belangrieke dag veur de deure.

Vandage moss'n de muur'n op heugte en de lateien estort wurd'n, zoda'w moandag met frisse muut an 't dak kon'n begin'n. Now wiej hebt ewark as buffels.

De muur'n die scheut'n de luch in. Wiej waar'n niet meer te hol'n.

Toen was't a gauw 'n keer 12 uur. Ett'n. Toe de stoete achter de koez'n hadd'n gung der 13 man op huus an. Die kon zich wass'n en ummekleed'n en um 2 uur vertrekk'n noar Berekum.

Ons groeppie had geluk, want wie zoll'n noar een holtzagerieë. Toe'w doar ankwaa'm mogg'n wie d'r niet in. Dat lag an de dames, dat kon hoaste niet aanders.

Den keerl in dat hukkie zé dat het 'n taboe-day was.

Dat beteek'n dat er gien dames wurd'n toeëloaten op het terrein. Jammer, maar wie gung'n toch werumme.

Tot oonze schrik stopp'n de auto iniens an de kant'n. Het water op uut de radiator. Abraham deut'r un bietje water biej, en doar gung't weer hen.

In de stad an ekumm'n gung wie de markt op. Now ie hebt nog nooit zowat met emaakt. Wat nun groewlyksen stank hunk doar. le zol'n d'r nie goed van wurr'n.

Wie hebt zo nog eff'n over de markt edrenteld, moar toen bint wie op huus an egoan. Deur de kléene smalle stroaties.

Het was d'r ech gien luxe. Ok werd'n d'r nog een paar begrafeniss'n ehold'n. Wie hebt in ieder geval genog eziene.

Toen aw thuus waar'n hew wat edrunk'n en egett'n.

's Oams haw vriej. Um half elm mos 't stille ween. Dat leste lukk'n dunk mie niet helemoale, moar dat is ok niet zo'n ramp, want morn kuw uutsloap'n tot 8 uur.

Man wat 'n léven.

Welterust'n

Groeten

Bart

24 juli (lied op de wijs van Yogo Yogho)

Zaterdag pas om acht uur op
want wij hadden een werkstop
Slapen, slapen

Na het eten en gesprek
wachten wij op ons vertrek
Wachten, wachten

We zijn nu in Ghana dus
we moesten wachten op de bus
Dit is Ghana

Eindelijk toen de bus er was
zaten we als bijen in de kas
Prop, prop, proppen

We reizen met gammel vervoer
maar dat gaf geen mallemoer
Lachen, zingen

Eerst naar de houtzagerij
er lag ook hout voor Delfzijl bij
Zagen, zagen

Onderweg 2 bouten los
bijna waren we de klos
Dit is Ghana

Onderweg naar de cacao
werden onze billen blauw
Hobbel, bobbel

Ina schreeuwde moord en brand
Bert die vond het interessant
Hellendoorn

Bus en auto's aan de kant
liepen we heel parmant
Naar de cacao

Onderweg een grote boom
die leek sprekend op m’n oom
Yogho, yogho

Struinen door de jungle heen
hoe het was ga er zelf heen
Jungle, jungle

Terug van de barre tocht
kregen we eindelijk wat vocht
Coca-cola

Terug in 't gammele vervoer
maar dat gaf geen ene moer
Dit is Ghana

We zagen mensen met geduld
met hun manden goed gevuld
Vrouwen, sjouwen

We kwamen bij een vijver aan
waar we lang hebben gestaan
Turen, gluren

Maar geen vis liet zich daar zien
dus hielden wij het voor gezien
Op naar 't eten

Thuis dan het wasritueel
bij de pomp staan er heel veel
Haren wassen

Daarna eten met een haan
gaan we op het eten aan
Scherp eten

's Avonds werd ons toen verteld
dat de muziek had afgebeld
Dit is Ghana

Dit is het einde van ons lied
de rest ligt morgen in het verschiet
Groetjes, groetjes

Bertine, Gerja, With, Egberdien

25 juli

7.45 Bel

Het eten was weer voor elkaar
de wentelteefjes stonden klaar

Vandaag gingen we niet deftig aan het werk
maar met z'n allen swingend naar de kerk

Tussen de vrouwen zat n blanke man
Henri wist nergens van

Dansend naar de collecte toegaan
Henri kan dansen als een banaan

2 1/2 uur hebben we in de kerk gezeten
dat kostte ons wel een potje zweten

Catherinus preekte voor ons allen
dat is ons wel zeer goed bevallen

Sommige Ghanezen zagen het niet zitten
en gingen maar even een uurtje pitten

Slapen was niet van lange aard
want dan werd het vrouwtje kwaad

Voetbal spelen wit tegen zwart
Elsje stond onder de lat

Wat ons daardoor niet is ontgaan
Elsje heeft de verkeerde baan

Ed de Goei ga aan de kant
Elsje is klaar voor z'n eerste interland

Vier tegen vier, zo was de stand
dat gaf toch een speciale band

Het eten smaakte ons weer goed
Ghanezen weten hoe dat moet

Om 8 uur was het weer zo laat
iedereen stond alweer paraat

Sommigen konden het moeilijk aan
maar toch heeft het ons goed gedaan

Daarna werd er veel gepraat
daardoor werd het wel wat laat

Meer gebeurde er vandaag niet
dus dit is het einde van dit lied

De slaapkamer naast de ziekenboeg

26 juli

Vandaag ben ik aan de beurt om een grappig stukje te schrijven.
We stonden vandaag weer om 6.00 uur op. Nadat we elkaar gezamenlijk een goede morgen hadden gewenst gingen we naar de werkplek.
Op de werkplek bleek maar weer hoe belangrijk het is dat je de dingen goed voorbereid. Duidelijk bleek dat wij als Nederlanders geheel verkeerd tegen de werkzaamheden aan hadden gekeken. Teleurstellend was dat we geen 8 m3 beton stortten, maar slechts 2 m3.

Teleurstellend was dat we geen 11 spanten plaatsten maar slechts 4.
Ook teleurstellend was dat we van plan waren om 22 kolommen te plaatsen, maar dat we er aan het eind van de dag nog geen één hadden staan.
Teleurstellend.

Teleurstellend was ook de produktie van de betonploeg.
Ondanks de nimmer aflatende inzet van Bert, our head-leader, bleef de produktie beperkt tot wat spetters en een stofwolk. Gelukkig stonden de Ghanezen te trappelen om dit van ons over te nemen.

Teleurstellend was ook het vertrouwen dat een van de leaders had in een zwarte jongen die met 2 zakken cement wegliep. Nadat de jongen in de kraag was gevat en op het beklaagdenbankje had plaats genomen, bleek dat deze, nog altijd lief grijnzende jongen, de zakken in de kerk wilde leggen, omdat het ging regenen.
Teleurstellend.

Teleurstellend was natuurlijk ook dat de kolommen die wij op tekening hadden gezet precies 1 cm te dik bleken te zijn voor de bouten die de Ghanezen hadden gekocht.
Teleurstellend.

Teleurstellend was ook dat wij de spanten zodanig op het gebouw legden dat de sparingen die door de Ghanezen in de fundering waren aangebracht zo'n beetje allemaal verkeerd zaten.

Ja, dit is best wel een grappig stukje.

Maar…
dwars door deze teleurstellingen heen draaide de goed geoliede, nimmer falende, op alles voorbereide, communicatiestoornisloze, onvermoeibare, immer lachende en goed geleide organisatie van Ghanese vaklieden op volle toeren, waardoor de schade toch nog beperkt bleef

Na deze toch wel turbulente werkdag keerden wij allen, met uitzondering van een enkeling die 's middags Berekum in was gegaan, naar ons thuis weer.

Het eten was ronduit te lekker om te beschrijven.

`s Avonds hebben we met z'n allen op de veranda gezeten, vergezelt van steeds meer Ghanezen (hoeveel zouden ze er eigenlijk hebben?).

Al met al een dag om niet te vergeten.
Om welke reden dan ook.

Groetjes en hou het gezellig,

Hans

27 juli (lied op de wijs van “de cipier”, Jaap Fischer)

We stonden op met veel plezier, tierelierelier
om zes uur op met veel plezier, tierelierelier
de dagopeningen die waren weer goed
het ontbijt precies zoals het moet
en we vertrokken met veel getier, tierelierelier.

Van beton aanmaken wist ik geen steek, tiereliereleek
van beton maken wist niemand een steek, tiereliereleek
in het zand, cement en water wroeten
sommigen zelfs op de blote voeten
we doen dit werk pas een week, tiereliereleek.

Maar als een Ghanees je schep afgrist, tierelierelist
maar als een Ghanees je troffel afgrist, tierelierelist
wat dacht je, accepteren we dit?
je zegt gewoon "1 payed for it"
't Is de Ghanees die de schep nu mist, tierelierelist.

Bij Charles was het programma ook weer vol, tierelierelol
bij Charles zat het programma boordevol, tierelierelol
de VBS werd druk bezocht
de kinderen deden alleen wat mocht
maar het was toch echt weer te dol, tierefierelol.

Een stel ging weer in de stad op stap, tierelierelap
in Berekum gingen ze weer op stap, tierelierelap
de dames vonden de stofjes mooi
ze kochten weer een hele zooi
en zitten bij kas nu ai krap, tierelierelap.

Bij 't eten ontbrak ineens het zicht, tierefierelicht
bij 't toetje hadden we ineens geen zicht, tierelierelicht
de elektriciteit was weer eens weg
wat is dat toch gezellig zeg
bij een kaarsje een gedicht, tiereliereficht.

Dit is het einde van dit gezang, tierelierelang
't is echt het einde van dit gezang, tierelierelang
De dag was toen weer echt voorbij
we konden naar bed, wat waren we blij
nog een kusje op je wang, tierelierelang tierelierelang.

Folkert

28 juli

Ook deze morgen werden we om 6 uur met de beruchte bel gewekt. Uitgebreide wc-pret was er deze morgen echter niet bij, want om 8 uur moesten we klaar staan voor de mars naar de bouwplaats. Er zou deze dag veel moeten gebeuren zoals: twee betonnen vloeren storten, de kolommen moesten geplaatst worden en als het meezat (je weet maar nooit met die Ghanezen) zou er worden gestucadoord. Dit laatste viel erg mee, want de hele voorkant en een gedeelte van de binnenmuren kwamen af; en hoe. Ruwe stenen en slechte voegen; natuurlijk gemaakt door Hollanders, werden op kunstige wijze weggewerkt en er ontstond een spiegelgladde muur.

Toen we, na het storten van de eerste vloer, aan de tweede vloer wilden beginnen kregen we toch bijna ruzie met de kunstenaars. Want ten eerste wilden ze eerst hun muur af stucadoren en bovendien waren ze er van overtuigd, dat we het niet voor het donker af zouden krijgen. Maar wij koppige Hollanders kregen na een in koor gezongen “We want now…” toch weer onze zin. We hebben de vloeren lekker af gekregen, dankzij het enthousiasme van iedereen. Het enthousiasme van Bert en Henri ging echter een beetje ver. Zij dachten dat ze aandacht moesten trekken door een moddergevecht te houden in ons kostbare cement. Door het harde werken tot 6 uur ’s avonds van de Ghanezen en ons, kwamen we zover als Hans gepland had. Net toen we onze honger, ontstaan door de hele lange dag, wilden stillen, viel het licht uit (nu voor de 3^e keer deze week) en aten deze dag het diner bij kaarslicht. ’s Avonds op de veranda met het uitwisselen van ervaringen kwamen onder andere alle huwelijksaanzoeken boven water. En nadenkend over de komende bonte avond viel iedereen in slaap.

Karin en Esther

29 juli

Opnieuw weer om 6 uur eruit. Na wassen en gegeten te hebben zijn we naar het ziekenhuis gegaan.

We zijn verdeeld in 4 of 5 groepen van 8 mensen. We kregen begeleiders mee en gingen op pad. 't Ziekenhuis is heel groot, maar heel anders dan hier. Geen hoogbouw maar gewoon bouwen in de breedte.

`t Was er allemaal helemaal primitief. Het magazijn was een puinhoop, er lag heel weinig maar ze hadden net een nieuwe lading binnengekregen. Het was allemaal erg treurig, de slaapzalen waren ook al weinig soeps. Er lag een vrouw voor 90% verbrand terwijl haar man en kind al overleden zijn. Best wel erg. Na de rondleiding hebben we gepraat met 2 Nederlandse artsen over Ghana en de gezondheidszorg.

Om 12 uur weg gegaan naar 't werk. Ze waren druk bezig met de speeltoestellen en de voorste veranda storten, verder zijn de binnenmuren aangeraapt dak halfvol gestort Marco was nog pissig omdat hij i.p.v. dak op, dak af moest

Om half vier had ik VBS, het zou eerst niet doorgaan maar later kwamen ze me ophalen. Ik was quizmaster, ze kregen vragen over Petrus. De jongens moesten tegen de meisjes. Die lui zijn bloed fanatiek, één zo'n meisje wist 't antwoord niet, komt er een ander meisje op af dat al een vraag goed had beantwoord en trekt het andere meisje keihard aan het oor. Raar volkje die Ghanezen.

Toen om half vijf á vijf uur naar huis, wassen en eten (zoals bijna nu gewoonlijk weer in het donker).

Na het eten zouden we bonte avond krijgen, maar dat was verplaatst naar vrijdagavond. We konden nu de bonte avond voorbereiden, na dit hebben we nog gedronken en zijn we naar bed gegaan. Alweer een snel voorbijgegane dag.

Henk-Jan

30 juli

Vandaag alweer de laatste dag hier in Berekum. De tijd is voor mij ontzettend snel gegaan ondanks sommige tegenslagen.

Vandaag werden de laatste loodjes aan de school gelegd. Er moest nog een kleurtje gegeven worden aan de school in dit geval werd het blauw.

Alleen de deuren, ramen en luiken zijn door ons geschilderd. De rest wordt afgewerkt door de Ghanezen. Deze laatste morgen zijn we er nog hard werkend tegenaan gegaan. We werkten tot 12 uur want om 2 uur zou de overdracht van de school beginnen. Het ging weer lekker op z'n Ghanees, het begon om 3 uur. Maar ja, wachten zijn we nu zo langzamerhand ook wel gewend. Een aantal speakers kwamen aan het woord, voornamelijk om ons te bedanken. Onverwachts kregen we allemaal 1 voor 1 een sjaaltje. Ook werd ons een prachtig stuk houtsnijwerk aangeboden.

De leiding kreeg stuk voor stuk ook dingen aangeboden.

Nadat dit gebeurd was waren wij aan de beurt om onze spullen aan te bieden inclusief het wandkleed. Toen het programma was afgerond viel het afscheid toch wel zwaar. Alles wat je nog zag zou je misschien wel nooit meer zien. Nadat we gegeten hadden begon om 20.00 uur de bonte avond. De dominee en anderen kwamen nog afscheid nemen. Natuurlijk gingen we met hen nog op de foto. De bonte avond was leuk, er werden stukjes opgevoerd en er werden liedjes gezongen.

Om kwart voor 11 moest het stil zijn en begon voor ons onze laatste nacht in Berekum.

Veel liefs en groetjes

Melanie

30 juli: Bonte avond

Het lei(ij)dingslied op de wijs van “Wat gaan we doen met de dronken zeeman

Bert met z'n boekje in de hand
stond in het begin vaak aan de kant
later stoeien in cement
zonder sok en zonder hemd

Hela hop daar gaat ie
Hela hop daar gaat ie
Hela hop daar gaat ie,op z'n blote voeten

Hans is onze technische man
en hij kan er heel wat van
met veel geregel en geduld
wordt er heel wat af geluld

Hela hop daar loopt ie
Hela hop daar gaat ie
Hela hop daar gaat ie,op naar de Ghanezen

Ina met haar moederrol
nee niets is te dol
altijd alles kwijt
lakens, geld en nachthemd

Hela hop daar gaat ze
Hela hop daar gaat ze
Hela hop daar gaat ze, zoekend naar haar spullen

Elsje onze dominee
zegt tegen werken nooit geen
witte benen, korte broek
en in keepen is hij goed

Hela hop daar gaat ie
Hela hop daar gaat ie
Hela hop daar gaat ie, pijlsnel op de bal af

Jannie onze groepsverpleegster
is al heel wat ziektes meester
Norit, vitamines B
tegen diarree

Hela hop en racen
Hela hop en racen
Hela hop en racen, op naar de wc

Folkert 's morgens met de bel
"rise en shine" nou dan weet je het wel
humor heeft die man genoeg
alleen niet 's morgens vroeg

Hela hop daar belt ie
Hela hop daar belt ie
Hela hop daar belt ie, altijd veel te vroeg

Henri onze cameraman
heeft altijd z'n klompen an
werken in z'n blote bast
altijd enthousiast

Hela hop daar danst ie
Hela hop daar danst ie
Hela hop daar danst ie, stijf naar de collecte

Arianne oonze Beatrix
Hef gin adres en wet van niks
altied humor, nooit is kwoad
altied her gitaar paroat

Oe Oe blub dat zingt ze
Oe Oe blub dat zingt ze
Oe Oe biub dat zingt ze, samen met de kinders

Dit is het einde van ons lied
doet ons alles veel verdriet
laatste avond in Berekum
en dan weer naar huis herurn

Hela hop daar gaan we
Hela hop daar gaan we
Hela hop daar gaan we, op naar Nederland

Groep:
Egberdien
Gerja
Melanie
Mariëtte
Henrike
Bertine
Brigitte
Henk-Jan

30 juli: Begeleidend Verhaal

Eindelijk was het dan zover, het moment van vertrek.

Het afscheid (lachen, huilen)

Met de bus  naar Schiphol, de tassen op de lopende band. Toen het vliegtuig in, wachtend op het grote gebeuren.

Het opstijgen (angstig, kick)

In Accra aangekomen, begon ons verblijf al goed.

We moesten wachten (pauze)
Wachten op onze spullen
Dit is Ghana

Aangekomen in ons nachtverblijf konden we eindelijk onze bedden opzoeken.

Het slapen.
De volgende dag vertrokken we vol goede moed.
Na een lange, stoffige, vermoeiende, uitputtende, dorstige, hobbelende, bobbelende reis, kwamen we totaal uitgeput in Berekum.

De eerste dag begon al goed.
We gingen naar de kerk, niet zo moor een kerk. The ASSEMBLIES of GOD church.
Hallelujah
AMEN
Overal zagen we kinderen (lachen)

Maandag naar het werk. We gingen bouwen. De plannen klopten niet helemaal. Maar ach 2,5 meter erbij dat is toch niks.
Dat betekende wel: werken, werken, spitten, spitten, sjouwen, sjouwen, zweten, zweten, drinken, drinken.
Na een dag hard werken de Ghanese "Haute Cuisine".
Het eten was heerlijk
Maar dit had jammer genoeg, helaas, niks aan te doen, het gevolg: de diaree. Rennen, hollen, slikken, pikzwarte ontlasting, maar ach dit is Ghana.

31 juli

Natuurlijk begonnen we deze dag met samenzang en dit keer voor Anjelien die het heuglijke feit mocht gedenken dat ze 19 jaar geleden voor het eerst kleertjes aankreeg.

Nadat ze onderscheiden met de Ghanese vlag en een kado had gekregen moesten we toch zorgen dat we de spullen in de tassen kregen.

Tot onze grote vreugde was de bus al aanwezig. Toch weer te snel geweest met ons vooroordeel. Sorry.

Na het ontbijt verder de spullen bij elkaar gezocht. De kleding die bij de dominee gebracht werd in plastic zakken in de bus, nee fout, uit de bus in een auto. Ja, als er dan soms wat verwarring ontstaat is dat geen wonder. De eigen spullen moesten ook in de tas, maar sommige mensen weten dat nog niet, met het gevolg dat er één zonder extra kleding in Accra aankwam.

Maar ik hoop dat de schade nog wat meevalt er loopt nog niemand in z'n blootje rond.

Toen de mensen in de bus - handen schudden - zwaaien - 49 personen - ja, daar gaan we - 100 meter eerste stop - bekers mee en rijden maar. Met grote snelheid op naar Accra. Ja want snel ging het, op sommige momenten voor sommigen van ons wat te snel. Bergje op bochtje om, nu ja je kunt rustig zeggen berg op haarspeldbocht om. De banden stonken en rookten er over. Toen het voor sommigen van ons erg spannend werd en de angst vlinders in de buik deed ontstaan, werd dit heel hard weggezongen. Nou ja zingen.

Boven gekomen werden we gastvrij onthaald in een luxe restaurant in een prachtig park. We hebben er genoten van een heerlijke maaltijd.

Toen het tijd was om weer verder te reizen was het donker. Gelukkig was het donker. Berg af en haarspeldbochten om. Gelukkig was het donker en konden we de ellende niet zien. Negatief hè. Overnieuw. Gelukkig was het donker, zodat we op een gegeven moment een prachtig gezicht op het verlichte Accra hadden. Toch leuk dat het donker was. Om ongeveer 8 uur waren we weer op de plaats waar we voor het eerst kennis maakten met het slapen in Ghana. Alles was keurig netjes voor ons in orde gebracht.

We hebben genoten van een heerlijke douche. Wat toch geweldig dat je het toilet gewoon kunt doorspoelen en dat je, als je een kraan opendraait water krijgt.

Na de avond afsluiting gingen we vermoeid maar veilig naar ons warme bedje. Welterusten en hopelijk gezond weer op.

Janny Kv’tJ

1 augustus

Vanmorgen mochten we tot acht uur genieten van onze nachtrust. Een genoegen waar de meesten nog niet aan konden wennen. Velen ontwaakten al om zes uur en bedachten nog maar net op tijd dat ze zich nog wel eens om konden draaien.
Na een heerlijk ontbijt bereidden we ons verder voor op de kerkdienst. Anja, Mariette, Geralba, Hans, Sietske, Bert en Catherinus leverden een bijdrage aan de invulling van de dienst. Het ging over het bidden, de verhoring, de gerichtheid van de bidder.

Het middageten was opnieuw overheerlijk. Een echt Ghanees gerecht, genaamd "red-red", dat de gemiddelde Ghanees overigens zelden zal eten. We kregen er nieuwe kracht en energie door. Dat was ook wel hard nodig, want 's middags gingen we naar de "beach”.

Chauffeur Henry dirigeerde ons met enthousiasme langs stoffige wegen vol kuilen en gaten naar het strand. Het was zijn bedoeling dat we bij een restaurant Ghanese dansen zouten bewonderen.
Met grote vasthoudendheid trachtte hij ons te overreden Het restaurant met een bezoek te vereren. We lieten ons als koppige Hollanders echter niet ompraten. Zodoenbe kwamen we op een afgelegen plekje aan het strand. Hoge golven, wuivende palmbomen, cactussen, vleermuizen, schelpen en stenen bekoorden ons meer dan hoempa-hoempa muziek en danseressen. Het geheel werd nog feestlijker door het nuttigen van voorgebakken kip en ananas. Ons aller Big Man bereidde dat laatste met vaardige hand onder het toeziend oog van Aboe.
Het meest enerverend waren de hoge golven en de geweldig sterke onderstroom aan de Ghanese kust.
Werkelijk een lust om je in die golven uit te leven en je aan te laten spoelen op het strand. Henri en Arianne bekeken het schouwspel met vaderlijke en moederlijke blik en bezorgdheid.

We lieten het afval op het strand achter. Vanaf de rotsen konden we nog net zien hoe kleine zwarte jongens daarvan gingen eten. Dat is de pijnlijke kant van het zwemplezier.
We namen ook het een en ander mee van het strand, voorral zand en kleine schelpen in zwemkleding, haar en vastgeplakt op onze huid.
Op het Girls Guide Centre probeerden we dat zo spoedig mogelijk weer te verwijderen. Daarbij maakten we gebruik van onze douches. Wat een luxe!
`s Avonds was er een bezinnend programma. Uitvoerig wisselen we gedachten uit over wat we samen ervaren hebben. Er blijkt heel veel boven te komen, al beseffen we dat de verwerking pas thuis in Nederland of Zwitserland echt goed op gang kan komen. Tijdens de bijbelstudie blijken velen al slaperig te worden.
Degenen die nog wel fris zijn horen dat er drie lijnen door je leven lopen. Van links naar rechts, van voor naar achter en van boven naar beneden.
Het wiel, met de spaken Gebed, Woord, Getuigenis en Wandel, maakt duidelijk hoe er vaart en voortgang in je leven komt.

Tegen elf uur wordt het stil. De Servants slapen - op de grote Servant na natuurlijk.

Catherinus

2 augustus

Na een heerlijke lange nacht was het om 8 uur tijd om onze heerlijke pannekoeken met stroop te verorberen en ons lunchpakket klaar te maken.

Om 10 uur was het zover, de bus stond klaar en ook mevrouw Nebo was goed voorbereid op een dagje sightseeing met een 50-tal dreinerige kinderen.

Allereerst stond het monument van president huppelepup op het programma. Helaas was de entreeprijs zo hoog dat slechts 3 leden van onze groep dachten dat dit hun kans om een exlusieve foto van het monument te maken. De rest klom gewapend met het fototoestel tegen de muur op om zo een kiekje te nemen! Voordat we met de bus het monument zouden verlaten heeft mevrouw Nebo ons uitgelegd dat veel mensen echt niet te beroerd zijn om je van je zware portemonnee en fototoestel te ontdoen. Gelukkig heeft iedereen goed geluisterd en kon iedereen met z'n cedi's en fototoestel blijven sjouwen.

Goed, op naar 't museum. Voor sommigen zelfs zo indrukwekkend dat men uitweek naar 't dichtstbijzijnde restaurantje om daar bij te komen met een flesje cola.

Om 13.00 uur stond de kunstmarkt op het programma, maar onze chauffeur had andere plannen. Eerst zouden we het net nieuw gebouwde conferentiegebouw bezoeken die voorzien was van alle luxe, wat ons toch wel overweldigde en we daarom de WC opzochten.

Tja, en daar brak toch echt het moment aan om ons als ware toeristen te gedragen ... de kunstmarkt. We zouden ons geld echter snel kwijt zijn geraakt als Nebo ons niet geadviseerd had om op een derde van de gevraagde prijs te gaan zitten. Afdingen en onderhandelen werd ons in een middagje behoorlijk geleerd. Bezakt en bepakt met trommels, (zowel mannelijke als vrouwelijke) owarespelletjes, lappen stof, petjes, fluiten, olifanten, stoeltjes, ander houtsnijwerk, tassen en zowaar een xylofoon werden we nog geconfronteerd met de "andere" kant van Accra, … de krottenwijken.

Terug in ons scoutinggebouw werden we door onze kokkinnen verwend met echt Ghanees eten, "red-red" met gebakken banaan en … cake na! Waarna we ons voorbereiden op de Ghanese avond.

Ondanks alle pogingen deze avond niet te laten doorgaan hield de leiding voet bij stuk en gelukkig maar want het eindresultaat was grandioos.

Door alle creativiteit, informatie, muziek, zang, sfeer en kleding werd het echt een enorm culturele avond.

Na de avondbel begon er een muisstille avond en iedereen sliep, op een muisje na die nog even de kwaliteit van onze klamboes wilde testen, tot 24.00 uur want Elma was jarig en dus werd er nog wat gezongen: "Er is er één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is…

(wordt vervolgd)

3 augustus

…Zij!! Zij leve hoog, hieperdepieperdepiep, hoera, hoera!!" Zo begon dinsdag 3 augustus. De dag waarop we naar (richting) huis (Nederland en Zwitserland) zouden gaan, maar dat pas 's avonds. Eerst nog een Nederlands fort bezoeken langs de kust, in het plaatsje Senya Bereku, op een uurtje afstand van Accra. Nadat iedereen z'n bagage ingepakt/weggegeven had en de slaapkamers netjes gemaakt waren vertrokken we met de bus om vervolgens aan te komen om half 12 in Senya Bereku.

Na het fort, het strand en het plaatsje te hebben bekeken vertrokken we terug naar Accra waar we nog een lappenmarkt bezochten zodat ook de laatste mensen hun cedi's kwijt konden.

Om 14.00 uur waren we terug in ons scoutinggebouw. De World Servantstassen werden ingeladen en met 11 mensen naar het vliegveld gebracht zodat de bagage alvast ingecheckt kon worden en we verzekerd waren van een plekje in het vliegtuig.

De laatste Ghanese maaltijd genoten we om 16.00 uur, lekkere kippesoep met brood, crackers en ananas na. Tja, en om 18.00 uur was het toch zover, afscheid nemen. Big Man en de twee kokinnen en Nebo brachten ons naar het vliegveld. Onder luid gezang "Because He lives…" reden we door Accra en het vertrek werd steeds echter, kwam steeds dichterbij. Nog een laatste keer omdraaien, dag Accra bij maanlicht, dag lieve mensen, dag mevrouw Nebo, Big Man, dàààààg!

En nu richting vliegtuig, na een poosje wachten, maar zonder echte vertraging stegen we op om vervolgens over 1 uurtje weer te landen in Kano, Nigeria. De meesten hebben dat nog wel bewust meegemaakt, daarna werd de aandacht minder en viel hier en daar een oogje dicht tot aan het ontbijt.

Om 6.00 uur was het zover, het vliegtuig zette voet op Nederlandse bodem. En even later stonden we allemaal in de aankomsthal waar we van elkaar afscheid namen en God dankten voor de voorspoedige reis.

De bagage werd van de lopende band gehaald en familieleden vlogen elkaar om de hals.

Emoties liepen hoog op, en tenslotte ging iedereen zijn eigen kant uit!!

Jessica